Saneringsplan

Op grond van artikel 29 van de Wet bodembescherming dient vastgesteld te worden of er sprake is van een geval van ernstige bodem- en/of grondwaterverontreiniging. Dit moet vastgelegd worden in een beschikking. Op grond van artikel 37 van de Wet bodembescherming moet – indien er sprake is van een geval van ernstige bodem- en/of grondwaterverontreiniging – tevens vastgesteld worden of het huidige dan wel voorgenomen gebruik van de bodem of de mogelijke verspreiding van de verontreiniging tot zodanige risico’s voor mens, plant of dier leidt, dat een spoedige sanering noodzakelijk is. Indien is vastgesteld dat er sprake is van risico’s dan dient het bevoegd gezag te bepalen wanneer met de sanering moet zijn begonnen. Ook kan het bevoegd gezag bepalen wat het uiterste tijdstip van het indienen van een saneringsplan is.

Op het moment dat er sprake is van een geval van ernstige bodemverontreiniging zal er een saneringsplan moeten worden opgesteld. Een saneringsplan dient de instemming van het bevoegd gezag te krijgen. In artikel 39, lid 1 van deze wet zijn de inhoudsvereisten van het saneringsplan genoemd:

een nadere beschrijving van de wijze waarop de sanering zal worden uitgevoerd, waarbij is aangegeven hoe aan artikel 38, eerste lid, zal worden voldaan (saneringswijze);

een beschrijving van de effecten die met de te treffen saneringsmaatregelen worden beoogd, waaronder mede begrepen een nadere beschrijving van de kwaliteit van de bodem die met de sanering zal worden bereikt (saneringsdoelstelling);

indien na de sanering verontreiniging in de bodem aanwezig blijft: een beschrijving van beperkingen in het gebruik van de bodem of maatregelen die naar verwachting nodig zijn in het belang van de bescherming van de bodem, alsmede een indicatie van de kosten van die maatregelen (restverontreinigingen);

een begroting van de kosten van de sanering en een overzicht van de daarvoor beschikbare middelen;

indien de verontreinigde grond zal worden afgegraven of het verontreinigde grondwater zal worden onttrokken, de bestemming van die grond onderscheidenlijk dat grondwater;

indien verontreinigde grond binnen het geval van de verontreiniging wordt verplaatst, een beschrijving van de omstandigheden waaronder dit gebeurt;

het tijdstip waarop de sanering naar verwachting zal zijn uitgevoerd;

indien de verontreiniging zich kan verspreiden en de saneringsmaatregelen zich uitstrekken over een periode van drie jaar of meer:

een overzicht van de tussentijds beoogde effecten, en de tijdstippen waarop gedeputeerde staten schriftelijk worden geïnformeerd omtrent de effecten van de getroffen maatregelen en in hoeverre deze overeenstemmen met de beoogde effecten;

een beschrijving van een andere methode om de beoogde effecten, bedoeld onder b, te bereiken, voor het geval de in het saneringsplan opgenomen methode niet tot die effecten zou leiden.

Op grond van artikel 39, lid 2 van de Wet bodembescherming wordt slechts instemming onthouden als de bodem niet ten minste geschikt wordt gemaakt voor de functie die hij na de sanering krijgt, waarbij het risico voor mens, plant en dier als gevolg van blootstelling aan de verontreiniging zoveel mogelijk wordt beperkt, het risico van de verspreiding van verontreinigende stoffen zoveel mogelijk wordt beperkt of de noodzaak van het nemen van maatregelen en beperkingen als bedoeld in artikel 39d zoveel mogelijk wordt beperkt. In de jurisprudentie komt regelmatig de vraag aan de orde welke aspecten in een saneringsplan opgenomen moeten worden. Uiteraard moet bij een sanering rekening worden gehouden met andere vergunningen die moeten worden aangevraagd om de sanering goed uit te kunnen voeren. Afhankelijk van de wijze van sanering zijn bijvoorbeeld vergunningen nodig voor het onttrekken van grondwater, het lozen van bemalingswater, (tijdelijke) bouwwerken, wegafsluitingen (verkeersbesluiten) e.d. Het is echter niet noodzakelijk dat in het saneringsplan al dit soort zaken standaard aan de orde komen.