Didam-arrest: bestaande overeenkomst (toch) niet vogelvrij!

Belangrijk is dat de rechtbank overweegt dat niet gebleken is dat andere partijen (waaronder eiser) destijds interesse hebben getoond. Ook was de vraag of de huidige eiser – had hij zich destijds gemeld – wel als serieuze gegadigde had kunnen worden aangemerkt. Er zijn ook geen aanwijzingen dat sprake is geweest van vriendjespolitiek. Er waren op dat moment ondanks de openbaarheid van dep lanprocedures en de rapportages aan de gemeenteraad geen andere gegadigden bekend. Er was ook geen enkele aanleiding te veronderstellen dat de eiser gegadigde zou kunnen willen zijn, want zij had niet van zich laten horen en had geen bijzondere ervaring op dit terrein (woonzorg).

De rechtbank overweegt nog dat hier sprake is van een botsing tussen verschillende beginselen: het gelijkheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel. Gelet op de onderhavige omstandigheden, én het feit dat de koper al jarenlang geinvesteerd heeft in het project (!), weegt het vertrouwensbeginsel hier zwaarder. De gemeente mag de koopovereenkomst dus uitvoeren.

Persoonlijke noot: anders dan de rechtbank Midden-Nederland onlangs deed, oordeelt de rechtbank dus niet dat oude overeenkomsten per definitie nietig zijn als zij (mogelijk) in strijd zijn met het Didam-arrest. De rechtbank ziet – en ik zou willen zeggen: gelukkig! – ruimte voor een weging van de feiten en de belangen. Het ontbreken van aanwijzingen op vriendjespolitiek en reeds gedane investeringen door de koper spelen hierbij een rol. Dit lijkt mij niet alleen juridisch juist, maar ook rechtvaardig.