Nederlandse Staat doet voldoende om PFAS aan te pakken; het is niet aan de rechter om wetgevingsbevel te geven

De rechtbank stelt vast dat PFAS een groep chemische stoffen zijn die sinds de jaren ’60 wordt gebruikt in een zeer breed scala aan toepassingen (zoals regenkleding, cosmetica, kookgerei en medicijnen), maar slecht afbreekbaar is en – eenmaal in het milieu terechtgekomen – via het (grond)water en de lucht verder verspreid raakt. In de afgelopen decennia is bovendien steeds meer bekend geworden over de risico’s van PFAS voor de gezondheid van mensen en dieren. Naar het oordeel van de rechtbank is de Nederlandse PFAS-aanpak, mede in het licht van de beschikbare kennis over het onderwerp, op dit moment toereikend. De Staat heeft, na afweging van alle relevante maatschappelijke belangen, ervoor heeft gekozen zich in eerste instantie te richten op het zoveel mogelijk voorkomen dan wel beperken dat PFAS in het milieu terechtkomen. Verder geeft de Staat er prioriteit aan om zijn middelen aan te wenden om zich – mede gelet op de grensoverschrijdende verspreiding van PFAS, de Europese interne markt en de geharmoniseerde stoffenwetgeving – in te zetten voor een zo breed mogelijk Europees gebruiksverbod. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat de Staat daarmee zijn vrijheid bij het kiezen van maatregelen overschrijdt. Gelet op hun onderlinge taakverdeling is het niet aan de rechter om de wetgever een bevel te geven om wetgeving met een bepaalde inhoud tot stand te brengen (vgl. het Urgenda-arrest van 20 december 2019, ECLI:NL:HR:2019:2006, waarin de Hoge Raad het in dit verband toe te passen beoordelingskader heeft geformuleerd).