Participatie: best belangrijk..

De voorzieningenrechter beoordeelt het verzoek aan de hand van de ingediende gronden en wijst het verzoek af. Op deze casus is materieel de Omgevingswet van toepassing; de beoordeling lijkt echter niet anders dan onder het voorheen geldende recht. De – wat mij betreft – enige opvallende overwegingen zijn gewijd aan de stelling van verzoekers dat zij onvoldoende zijn betrokken bij de totstandkoming van de verleende omgevingsvergunning en dat onvoldoende participatie heeft plaatsgevonden. De voorzieningenrechter overweegt dat participatie door de initiatiefnemer bij omgevingsvergunningen vrijwillig is, maar dat de gemeenteraad gevallen kan aanwijzen waarin participatie een verplicht aanvraagvereiste is. Ter zitting is van de zijde van het college bevestigd dat de gemeenteraad voor vergunningen als onderhavig participatie verplicht heeft gesteld. De wetgever heeft echter niet bepaald wanneer er (bij verplichte participatie) sprake is van onvoldoende participatie. De voorzieningenrechter neemt aan dat in die gevallen dat participatie verplicht is gesteld, de participatie wel enige betekenis moet hebben. Anders zou het verplicht stellen van participatie weinig zinvol zijn. Het hangt vervolgens af van de aard van het project en de impact op de omgeving wat er in redelijkheid aan participatie gedaan moet worden.

Het is in eerste instantie aan het college om te beoordelen of de initiatiefnemer (let wel: dit is de gemeente!) in redelijkheid heeft kunnen volstaan met de verrichte participatie. De voorzieningenrechter stelt vast dat er een gesprek met direct omwonenden heeft plaatsgevonden en verder is er per e-mail contact met omwonenden geweest. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter is dat gelet op de aard en inhoud van de verleende vergunning in dit geval voldoende.