Kleinschalige wapenhandel kwalificeert als bedrijvigheid in milieucategorie 1 en past daarom rechtstreeks binnen bedrijfsbestemming

Omdat voor het vestigen van het bedrijf geen omgevingsvergunning nodig is, heeft het college de hiervoor aangevraagde omgevingsvergunning ten onrechte geweigerd wegens strijd met het bestemmingsplan. De rechtbank stelt vast dat de bedrijfsactiviteiten zien op de in- en verkoop van sport-, jacht- en verzamelaarswapens en het op kleine schaal exporteren van wapens naar handelaren in andere landen binnen Europa en de Verenigde Staten. De exploitant heeft verklaard geen winkel te drijven. De contacten vinden veelal op afstand plaats en de verzending van wapens verloopt meestal via gespecialiseerde bezorgdiensten. De rechtbank verwerpt het standpunt van het college dat sprake is van een handelsonderneming, hetgeen niet onder het in het bestemmingsplan opgenomen begrip ‘bedrijf’ valt. Volgens de rechtbank volgt uit de in het bestemmingsplan opgenomen Staat van Bedrijfsactiviteiten dat diverse vormen van handel wel onder het bedrijfsbegrip vallen, zodat niet valt in te zien waarom dat voor een kleinschalige wapenhandel niet het geval zou zijn. Ook verwerpt de rechtbank het door het college ingenomen standpunt dat sprake zou zijn van met het bestemmingsplan strijdige detailhandel. Omdat de exploitant heeft benadrukt geen openbare winkel te willen drijven en deze de wapens niet ter plaatse voor het publiek uitstalt, verkoopt of levert, is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake van detailhandel. Tot slot verwerpt de rechtbank ook de stelling dat een kleinschalige wapenhandelsonderneming niet vergelijkbaar is met een categorie 1-bedrijf, omdat de bedrijfslocatie is gelegen in een woonwijk en een wapenhandel in het kader van de objectieve en subjectieve (sociale) veiligheid van de inwoners niet gewenst is. Omdat voor de aspecten geur, stof, geluid, verkeer en externe veiligheid (bijvoorbeeld explosiegevaar) gesteld noch gebleken is dat de exploitatie van een kleinschalige wapenhandel hinder veroorzaakt en het aspect sociale veiligheid hierbij geen rol kan spelen, concludeert de rechtbank dat de onderneming wat betreft de aard en omvang van de milieuhinder die het veroorzaakt gelijk kan worden gesteld aan een bedrijf in categorie 1 en daarmee rechtstreeks past binnen de geldende bedrijfsbestemming. Zelf voorzienend in de zaak herroept de rechtbank de geweigerde omgevingsvergunning en bepaalt dat de aanvraag wordt afgewezen, omdat er geen vergunning nodig is (een ‘positieve weigering’).