Bouwplan voor de realisatie van negen eengezinswoningen heeft naar zijn aard geen tijdelijk karakter (in de zin van art. 4, onderdeel 11, bijlage II Bor)

De rechtbank overweegt dat volgens vaste rechtspraak alleen van deze afwijkingsbevoegdheid gebruik kan worden gemaakt als feitelijk mogelijk en aannemelijk is dat de vergunde activiteit zonder onomkeerbare gevolgen kan worden beëindigd; daarbij is niet van belang of het aannemelijk is dat de vergunde activiteit ook daadwerkelijk na 10 jaar zal worden beëindigd (vgl. de Afdelingsuitspraken van 29 november 2017, ECLI:NL:RVS:2017:3276, en 4 april 2018, ECLI:NL:RVS:2018:1112). De rechtbank overweegt dat het vergunde bouwplan voorziet in omvangrijke nieuwbouw van woningen die niet relatief eenvoudig verplaatsbaar zijn en qua constructie juist bedoeld zijn om aanzienlijk langer dan 10 jaar ter plaatse te blijven. De nieuwbouw heeft daarmee volgens de rechtbank naar zijn aard geen tijdelijk karakter als bedoeld in art. 4, onderdeel 11, bijlage II Bor: het is niet voorstelbaar dat de woningen na 10 jaar zonder onomkeerbare gevolgen kunnen worden afgebroken. Naar het oordeel van de rechtbank kon de aangevraagde activiteit daarom slechts met toepassing van art. 2.12, eerste lid, onder a, onder 3 Wet algemene bepalingen (“Wabo”) worden verleend.