Dakpark op een Rijksmonument: de Hofbogen

Geen onmiddellijke dreiging, geen stop ⏳ De rechter herinnert ons aan de basis: een voorlopige voorziening is er alleen voor “onverwijlde spoed”.
Het college heeft er op gewezen dat pas eind 2026 met de sloopwerkzaamheden wordt begonnen. Daarna (in 2027) zullen de bouwwerkzaamheden aanvangen. Gelet hierop is er geen spoedeisend belang bij het treffen van een voorlopige voorziening. Verzoekster kan het beroep in de hoofdzaak afwachten zonder dat er onomkeerbare gevolgen ontstaan. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af.

Hoewel het een rijksmonumentenactiviteit betreft en er voor delen een BOPA nodig was, bleek de positie van de gemeente ijzersterk. Waarom? Omdat het omgevingsplan (het tijdelijke deel) ter plaatse al ‘verblijfsgebied’ en ‘groen’ toestond.📜 Dat wil zeggen dat het (recreatieve) gebruik, waarvan verzoekster de gevolgen vreest, ook zonder de verleende omgevingsvergunning reeds mogelijk is. Dat betekent dat het college bij zijn beoordeling geen belangenafweging hoefde te maken ten aanzien van verzoekster. Bovendien heeft het college in het verweerschrift en ter zitting genoegzaam uiteengezet dat en waarom het project op de locatie geen onevenredige gevolgen heeft voor de (gebruikers) van de moskee.

Participatie onder de Omgevingswet: luisteren is niet hetzelfde als gelijk geven 🤝 De verzoekster stelde dat zij onvoldoende was betrokken. De rechter is echter klip-en-klaar:

Er was sprake van uitgebreide participatie.

Participatie is geen resultaatverplichting.
Dat een belanghebbende het niet eens is met de uitkomst, betekent niet dat de besluitvorming onzorgvuldig is.

Deze uitspraak laat zien dat de Omgevingswet grote stedelijke ambities op historisch erfgoed faciliteert, zolang de basis in het omgevingsplan op orde is. Een geruststellende gedachte voor projectontwikkelaars en overheden: participatie is een dialoog, geen vetorecht.