PAS en het bestemmingsplan

De Raad van State heeft in de uitspraak van 13 december 2017, zaaknummer 201701450/1/R1, voor het eerst geoordeeld over een bestemmingsplan waar de planwetgever in de planregels een koppeling heeft gelegd met het PAS.

Referentiesituatie

De Raad van State oordeelt in deze uitspraak dat bij de vaststelling van een bestemmingsplan in het kader van de Natura 2000-plantoets geen rekening hoeft te worden gehouden met een PAS-melding. De ammoniakemissie conform een PAS-melding maakt dus geen onderdeel uit van de referentiesituatie in de Natura 2000-plantoets (de feitelijke planologisch legale situatie ten tijde van de vaststelling van het bestemmingsplan).

Stikstofregeling

De Raad van State oordeelt in deze uitspraak verder over de stikstofregeling in dit bestemmingsplan. In de bouwregels van het bestemmingsplan is een stikstofregeling opgenomen, die het kort gezegd verbiedt om veestallen uit te breiden, indien dit leidt tot een toename van ammoniakemissie ten opzichte van de referentiesituatie.

Vervolgens bepaalt de betreffende bouwregel het volgende:

“Onder toename van ammoniakemissie wordt niet begrepen een project of handeling waarbij stikstofdepositie wordt veroorzaakt op voor stikstof gevoelige habitats in het Natura 2000-gebied die afzonderlijk en, ingeval het project of de handeling betrekking heeft op een inrichting als bedoeld in artikel 1.1, derde lid, van de Wet milieubeheer, in cumulatie met andere projecten of handelingen met betrekking tot dezelfde inrichting, in de periode waarvoor een programma – als bedoeld in artikel 19kg eerste lid van de Natuurbeschermingswet 1998 geldt, niet een waarde overschrijdt die is vastgesteld bij algemene maatregel van bestuur gebaseerd op artikel 19kh lid 7 onder a sub 1 van de Natuurbeschermingswet 1998.”

Er is dus geen sprake een toename van ammoniakemissie in de zin van de bouwregel van het bestemmingsplan, indien een project of handeling niet vergunningplichtig is op grond van (thans) de Wet natuurbescherming, omdat het project blijft onder de grenswaarde (1 mol per hectare per jaar) of drempelwaarde (0,05 mol per hectare per jaar) uit het PAS.

De Afdeling oordeelt dat de strekking van bovenstaande planregeling voldoende duidelijk is. Helaas laat de Afdeling zich niet uit over de principiële vraag of het juridisch mogelijk is om in een planregeling betekenis toe te kennen aan de grenswaarde/drempelwaarde van het PAS. Hier richtte het beroep van appellant zich niet op. Zie hierover mijn eerdere blogserie. We wachten verdere jurisprudentie met grote belangstelling af.