Last te verstrekkend?

In de uitspraak van de Afdeling van 7 november 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:3620) is een last onder dwangsom aan de orde die ertoe strekt een vernieuwd, vergroot en voor bewoning geschikt gemaakt bijgebouw te verwijderen en verwijderd te houden. De Rechtbank had geoordeeld dat de last te verstrekkend was, omdat de last ook zag op vergunningvrije bouwwerkzaamheden (het aanbrengen van dakpannen in plaats van golfplaten, het wijzigen van ramen, het aanbrengen van natuursteen-elementen op de gevel en het bouwen van een schoorsteen). Volgens de Rechtbank had kunnen worden volstaan met een last die ertoe strekt dat de woonvoorzieningen worden verwijderd.

De Afdeling overweegt dat het college inderdaad niet kon gelasten het gehele bijgebouw te verwijderen, nu deze in het verleden is gerealiseerd met een bouwvergunning. De Afdeling oordeelt evenwel ook dat de Rechtbank de last niet op deze wijze had mogen wijzigen. Een last die ziet op het beëindigen van de overtreding is in beginsel niet te verstrekkend. Het doel van de last is het ongedaan maken van bouwen waarmee het met het bestemmingsplan strijdig gebruik (recreatief verblijf) mogelijk wordt gemaakt. Dit betekent dat het college in beginsel mag gelasten dat alle wijzigingen die op dat gebruik betrekking hebben dienen te worden verwijderd. Het college hoeft in beginsel daarbij geen onderscheid te maken tussen wijzigingen die mochten worden aangebracht zonder omgevingsvergunning indien er geen sprake zou zijn van strijdig gebruik, en wijzigingen die alleen maar zien op het strijdig gebruik. Daarbij is van belang of alle wijzigingen gelijktijdig zijn aangebracht, hetgeen volgens het college het geval is en door Landgoed Sollewerf niet is bestreden. Bovendien bestaat, zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in de uitspraak van 29 april 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1330, geen algemene plicht voor het college om stil te staan bij de vraag of door middel van het treffen van bepaalde maatregelen of voorzieningen een overtreding mogelijk gedeeltelijk kan worden gelegaliseerd en de last, bij een bevestigende beantwoording van die vraag, te beperken tot het beëindigen van het niet-legaliseerbare deel van de overtreding. Dat zou mogelijk anders kunnen zijn in geval ten tijde van de besluitvorming de betrokkene aan het college kenbaar maakt de overtreding door middel van het treffen van bepaalde maatregelen of voorzieningen gedeeltelijk te willen legaliseren of aangeeft van mening te zijn dat daarvoor geen vergunning is vereist. Die situatie doet zich hier echter niet voor. Het voorgaande betekent dat het college in zoverre mocht gelasten dat alle wijzigingen ten opzichte van de eerder verleende vergunning ongedaan moeten worden gemaakt.