Verjaring en stuiting, het blijft opletten

In de uitspraak van de Afdeling van 6 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:327) is de vraag aan de orde of de invorderingsbevoegdheid is verjaard. De bevoegdheid tot invordering van een verbeurde dwangsom verjaart door verloop van een jaar na de dag waarop zij is verbeurd (artikel 5:35 Awb). Indien de verjaring tijdig wordt gestuit, geldt opnieuw een verjaringstermijn van een jaar. Stuiting kan onder meer plaatsvinden door het tijdig nemen van een rechtsgeldig aanmaningsbesluit als bedoeld in artikel 4:112 Awb.

Het is vaste rechtspraak van de Afdeling dat uit het oogpunt van rechtszekerheid voor de aangeschrevene uit een aanmaning onmiskenbaar moet blijken dat ingeval niet wordt betaald na afloop van de daarin vermelde betalingstermijn dwanginvordering zal volgen. Een aanmaning dient daarom volgens de Afdeling ten minste een betalingstermijn en een waarschuwing voor mogelijke dwanginvorderingsmaatregelen te bevatten. Dat dit niet altijd goed gaat, wordt geïllustreerd door de onderhavige uitspraak.

In deze zaak ging het om de invordering van twee verjaarde dwangsommen ten aanzien van de onrechtmatige bewoning van een bedrijfswoning. Ten aanzien van beide verbeurde dwangsommen stelt het bevoegd gezag dat er tijdig een aanmaningsbesluit was genomen. In beide gevallen gaat het echter mis. Ten aanzien van de eerste verbeurde dwangsom mist de beoogde aanmaning de waarschuwing voor mogelijke dwanginvorderingsmaatregelen, ten aanzien van de tweede ontbreekt de betalingstermijn. De Afdeling concludeert dat beide genoemde gebreken als gevolg hebben dat geen sprake is van rechtsgeldige aanmaningen en dat de verjaring niet is gestuit, waardoor de bevoegdheid tot invordering is verjaard.