Omgevingsvergunning milieu en het evenredigheidsvereiste van de Wet BIBOB

Gedeputeerde Staten van Groningen hebben een omgevingsvergunning milieu verleend voor het veranderen van een bestaande inrichting voor de op- en overslag van bouwstoffen en afvalstoffen in de Eemshaven. In afwijking van de aanvraag is de vergunning verleend voor een periode van slechts vijf jaar. De reden daarvoor? Uit onderzoek van het Landelijk Bureau BIBOB was gebleken dat er ernstig gevaar bestond dat de vigerende en de nieuw aangevraagde vergunning zouden worden gebruikt om strafbare feiten te plegen. Het concern waarvan de aanvrager deel uitmaakte kende namelijk een zekere historie van milieudelicten zoals overschrijding van emissiegrenswaarden en de opslag van afvalstoffen zonder vergunning.

Artikel 3 van de wet BIBOB bepaalt dat een aangevraagde vergunning kan worden geweigerd, als een ernstig gevaar bestaat dat deze zal worden gebruikt om strafbare feiten te plegen. Eerder al heeft de Afdeling uitgemaakt – onder het motto ‘wie het meerdere mag, mag ook het mindere’ – dat deze weigeringsbevoegdheid ook de bevoegdheid omvat om een vergunning voor een bepaalde termijn te verlenen. Dat oordeel herhaalt de Afdeling nog eens in de onderhavige uitspraak van 6 februari 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:350). De Afdeling voegt daar vervolgens aan toe dat de beperkte geldingsduur van de vergunning in dit geval onevenredig uitpakt voor appellant en daarom in strijd is met het evenredigheidsvereiste dat in artikel 3, lid 5, van de wet BIBOB is vastgelegd. De Afdeling laat hierbij zwaar wegen dat het gaat om een revisievergunning voor een bestaande en grotendeels vergunde inrichting. Die inrichting zou dus op grond van de nieuwe revisievergunning in beginsel na vijf jaar moeten sluiten. Gelet op de aard en ernst van de feiten ging dit te ver. De Afdeling vernietigt daarom het betrokken voorschrift, waardoor appellant alsnog kreeg waar het hem om begonnen was, een vergunning voor onbepaalde tijd.