Compensatie in natura: een terugkerend thema

Uit de rechtspraak van de AbRvS blijkt dat het niet eenvoudig is om de compensatie in natura op een juiste wijze in een besluit vast te leggen. De uitspraak van de AbRvS van 27 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:615, geeft daar ook een goed voorbeeld van.

Het gemeentebestuur van Waalwijk had besloten om planschade in natura te compenseren door een (gedeeltelijke) herziening van het bestemmingsplan ‘Centrum Waalwijk’ tot stand te brengen. In het (planschade)besluit was bepaald dat het ontwerpbestemmingsplan uiterlijk 31 oktober 2018 ter inzage zal worden gelegd. Verder was in het besluit opgenomen dat als de voorgenomen herziening onverhoopt niet onherroepelijk in werking zou treden, het gemeentebestuur alsnog bereid was om een reeds vastgesteld schadebedrag met wettelijke rente te betalen.

Deze wijze van vastlegging van de compensatie in natura kan de toets der kritiek niet doorstaan. Volgens de AbRvS had het gemeentebestuur in het besluit ten onrechte geen uiterste datum opgenomen waarop de herziening van het bestemmingsplan onherroepelijk zou moeten zijn. De AbRvS concludeert dan ook dat de compensatie afhankelijk is gesteld van een toekomstige, onzekere gebeurtenis. Dit laatste is volgens vaste rechtspraak niet toegestaan. De AbRvS verklaart het beroep gegrond en voorziet zelf in de zaak door een uiterste datum vast te stellen, waarop de herziening van het bestemmingsplan onherroepelijk moet zijn. Als dat op de vastgestelde datum niet het geval is dan dient aan appellanten een financiële tegemoetkoming betaald te worden.