Gemeenten draaien op voor kosten opruimen drugsafval

Gemeenten draaien op voor de kosten die zij maken voor het met spoed opruimen van drugsafval. Die conclusie volgt uit een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 27 februari 2019.

Voor wie zijn de kosten voor het opruimen van drugsafval?

Een gemeente in Noord-Brabant had spoedeisende bestuursdwang toegepast nadat tot twee keer toe in hetzelfde weiland drugsafval was gedumpt. De eigenaren van dat weiland waren van die dumping niet op de hoogte. De gemeente verweet hen artikel 1a Woningwet en artikel 2.1, eerste lid en onder c. van de Wabo te hebben overtreden. Tegen het besluit tot spoedeisende bestuursdwang en tegen het besluit topt kostenverhaal kwamen de eigenaren bij de rechter op. Zij vonden dat zij niet als overtreder konden worden aangemerkt omdat zij niet van de dumping op de hoogte waren. De Afdeling gaf hen gelijk.

Waarom is deze uitspraak interessant?

De uitspraak is om meerdere redenen interessant. Ten eerste maakt de Afdeling duidelijk dat een weiland niet kan worden aangemerkt als een ‘terrein’ in de zin van artikel 1.1a Woningwet. Voor de uitleg van dat begrip zoekt de Afdeling aansluiting bij wat het Bouwbesluit 2012 onder het begrip ‘terrein’ verstaat. In het Bouwbesluit 2012 is de term “terrein” omschreven als: bij een bouwwerk behorend onbebouwd perceel, of een gedeelte daarvan, niet zijnde een erf. De zinsnede “bij een bouwwerk behorend onbebouwd perceel” veronderstelt volgende de Afdeling immers een relatie tussen het bouwwerk en het perceel, waarbij het perceel ten dienste van het bouwwerk staat. Het enige bouwwerk ter plaatse is de omheining van het weiland. Niet valt in te zien dat een weiland ten dienste staat van de omheining van dat weiland. Omdat een weiland niet kan worden aangemerkt als een terrein, kan overtreding van artikel 1a Woningwet niet worden gebruikt om een last onder bestuursdwang op te leggen..

De uitspraak is ook interessant omdat die leert dat wanneer de eigenaar van een weiland zelf niet betrokken is geweest bij de dumping van drugsafval en daar ook geen weet van heeft, hij ook niet als overtreder van het bestemmingsplan of artikel 1.1a Wet milieubeheer kan worden aangemerkt. Voor gemeenten heeft dat tot gevolg dat zij met de kosten van het opruimen van het drugafval blijven zitten. Die kosten kunnen behoorlijk oplopen.