Wanneer is er sprake van onttrekking van een woning?

Maar zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (ECLI:NL:RVS:2019:3650, r.o. 4.1), moet voor de vraag of artikel 21, aanhef en onder a, van de Huisvestingswet 2014 is overtreden, worden beoordeeld of de woning werd bewoond in de zin van de Huisvestingswet 2014. Wonen in de zin van de Huisvestingswet 2014 is het gebruik van een woning met als doel aldaar gedurende langere tijd de meeste tijd hoofdverblijf te houden met als verdere kenmerken inschrijving in de brp, binding met en zorg voor de woonomgeving en gebruik door dezelfde personen volgens een vast patroon. Hierbij moet worden opgemerkt dat een inschrijving in de brp in beginsel een vermoeden in zich heeft dat een persoon hoofdverblijf heeft in de woning. Gelet op de totstandkoming van de Huisvestingswet (zie Kamerstukken II, 2009/10, 32 271, nr. 3, p. 26) moet worden aangenomen dat er geen sprake is van onttrekken als de woning wordt gebruikt voor bewoning en de bewoner zich inschrijft in de brp.

In de artikelsgewijze toelichting op artikel 3.1.2 van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2016, zoals deze luidde ten tijde van belang, is over de vergunningplicht voor onttrekking vermeld dat onder “aan de bestemming onttrekken” wordt verstaan elk ander gebruik dan permanente bewoning. De betekenis van het begrip “bewoning” is gelijk aan de betekenis die daaraan in het normale spraakgebruik wordt gehecht. Wie een huis bewoont en is ingeschreven in de brp heeft daar, permanent, zijn hoofdverblijf. Permanent houdt een periode van ten minste zes maanden in, aldus de toelichting.

Appellant voert aan dat artikel 21, aanhef en onder a, van de Huisvestingswet 2014 niet is overtreden. Hij voert daartoe aan dat bewoners in Nederland waren om werk te verrichten en daardoor hadden zij het oogmerk om permanent in Nederland te blijven.

Vermeldenswaardig is daarnaast dat het college als verweer stelt dat zij minder waarde hecht aan een inschrijving in de brp maar wel aan de intentie van de bewoner. Het college stelt dat de bewoners in dit geval niet hun hoofdverblijf hadden in de woning, ze hadden geen huurovereenkomst en stonden niet ingeschreven in de brp.

De Afdeling buigt zich over de vraag of er sprake is van woningonttrekking. Naar het oordeel van de Afdeling heeft het college niet aangetoond dat de woning niet werd gebruikt met als doel om daar gedurende langere tijd de meeste tijd hoofdverblijf te houden. Dat de bewoners hun hoofdverblijf elders hadden is niet onderbouwd door het college. Weliswaar stond het merendeel van de bewoners niet ingeschreven in de brp maar dat is onvoldoende om aan te nemen dat zij ten tijde van de controle geen hoofdverblijf hadden in de woningen. De Afdeling weegt mee dat de bewoners niet tot doel hadden kort in de woning te verblijven. Een deel van de bewoners woonden er nog net geen zes maanden, maar onweersproken is door appellant gesteld dat de bewoners wel degelijk langer er langer hebben gewoond. Opvallend is dat toezichthouders uitzendovereenkomst hebben gezien waarin stond dat de bewoners alleen het genot van de woning mochten genieten gedurende de duur van de uitzendovereenkomst, maar dat de Afdeling hier overheen stapt op basis van de verklaring van appellant. Appellant heeft namelijk ter zitting gesteld dat een aantal bewoners, ondanks verlies van de baan, toch daar mochten blijven wonen. De Afdeling concludeert dat de omstandigheden dat er geen huurovereenkomst is en het verblijf afhankelijk is van de werkgever geen omstandigheden zijn waaruit binding met en zorg voor de omgeving kan blijken. Het is aan het college om aan te tonen dat de bewoners die binding met en zorg voor de omgeving niet hadden en dat heeft het college niet gedaan. Ten slotte heeft het college niet gesteld, en in het verlengde daarvan niet onderbouwd, dat de woningen niet werden gebruikt door dezelfde personen volgens een vast patroon. Hiermee is het hoger beroep gegrond.