ABRvS bevestigt: vergunning van rechtswege bestaat niet meer onder de Omgevingswet!

In de memorie van toelichting bij de Omgevingswet (Kamerstukken II, 2013-2014, 33 962, nr. 3, p. 227-228 + Kamerstukken II, 2017–2018, 34 986, nr. 3, p. 454) is uitgebreid uiteengezet waarom er voor is gekozen om onder de Omgevingswet niet meer te werken met de omgevingsvergunning van rechtswege (ook wel ‘lex silencio positivo’ genoemd). De vergunning van rechtswege bestaat zelfs niet meer voor aanvragen die nog voor 1 januari 2024 zijn ingediend en dus onder het oude recht blijven vallen (zie de uitzondering hieromtrent in artikel 4.3 Invoeringswet Ow).

In de uitspraak van de voorzieningenrechter van de ABRvS 6 september 2024, ECLI:NL:RVS:2024:3621 probeerde verzoeker toch te betogen dat er na 1 januari 2024 sprake zou zijn van een van rechtswege verleende omgevingsvergunning.

Hij had een aanvraag ingediend in het kader van een legaliseringspoging vanwege een handhavingszaak. Verzoeker betoogde dat van handhaving tegen de overtredingen moet worden afgezien omdat er concreet zicht op legalisatie is. Hij wijst in dat kader op zijn aanvraag die hij op 5 april 2024 heeft ingediend bij het college. Over die aanvraag voert verzoeker ook aan dat hij een omgevingsvergunning van rechtswege heeft verkregen voor de dempingen, omdat het college volgens hem niet tijdig op zijn aanvraag heeft beslist.

De voorzieningenrechter van de ABRvS oordeelt dat niet wettelijk is bepaald dat een omgevingsvergunning van rechtswege ontstaat als het college niet tijdig op een onder de Omgevingswet ingediende aanvraag als die van verzoeker zou hebben beslist. Daarom is dit dus niet het geval.

Mooi dat nu ook expliciet in de jurisprudentie is bevestigd dat definitief afscheid is genomen van de rechtsfiguur van de omgevingsvergunning van rechtswege. Een handige uitspaak dus voor een verweerschrift als een appellant toch blijft volharden dat sprake zou zijn van een omgevingsvergunning van rechtswege.