Tussen wal en schip

Het college kwam tot dit besluit door te stellen dat de ligplaats waar appellant met zijn woonschip ligt in eigendom is van de gemeente Amsterdam. Daarnaast is een woonschip een roerende zaak. Een roerende zaak kan buiten de invloedsfeer van een planologische ontwikkeling worden verplaatst. Hierdoor hebben deze ontwikkelingen geen invloed op de waarde van een roerende zaak. Er kan om deze reden dan ook geen sprake zijn van planologische schade in de zin van de Wet ruimtelijke ordening (hierna: Wro). Appellant voldoet – kort gezegd – dus niet aan de eisen om in aanmerking te komen voor planschade volgens het college.

Appellant betoogde dat doordat voor zijn woonschip niet zomaar een andere ligplaats kan worden gevonden (hiervoor zijn een adres, vergunning, walaansluiting en rioolaansluiting vereist), zijn woonschip aangemerkt zou moeten worden als een onroerende zaak. Daarnaast is appellant van mening dat de Wro in strijd met mensenrechten discrimineert, doordat alleen schade aan onroerende zaken wordt vergoed.

De Afdeling oordeelt dat uit vaste jurisprudentie volgt dat een woonschip een roerende zaak is. Ondanks dat het woonschip van appellant niet zomaar verplaats kan worden, is het woonschip niet duurzaam met de oever of de bodem verenigd. Het woonschip blijft verplaatsbaar, en is daardoor een roerende zaak. De Afdeling heeft al een keer geoordeeld dat de Wro niet in strijd is met in verdragsbepalingen neergelegde discriminatieverboden. Volgens de Afdeling is het gerechtvaardigd dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen roerende en onroerende zaken. Het is volgens de Afdeling immers onwenselijk dat wanneer geen rekening wordt gehouden met de mogelijkheid dat een roerende zaak kan worden verplaatst, de aanvrager een vergoeding kan krijgen voor schade die hij niet meer lijdt, doordat de roerende zaak is verplaatst.

De betogen van appellant slagen niet, het hoger beroep is ongegrond.