Vergroting melkgeitenhouderij

De rechtbank stelt haar in 2022 in het gelijk  omdat het college onvoldoende zou hebben onderzocht en onvoldoende deugdelijk zou hebben gemotiveerd waarom mogelijke gezondheidsrisico’s van de uitbreiding geen aanleiding zouden zijn de OBM te weigeren. De vergunninghouder komt in hoger beroep en stelt dat het college op goede gronden tot verlening heeft kunnen overgaan en dat er geen algemeen aanvaarde wetenschappelijke inzichten zijn over de oorzaak van gezondheidsrisico’s bij omwonenden van geitenhouderijen.

De Afdeling stelt vast dat het college geen MER heeft voorgeschreven. De aangevraagde uitbreiding zou  geen belangrijke nadelige gevolgen voor het milieu hebben, aldus het college. Uit de in 2019 bekende rapporten kunnen geen eenduidige conclusies worden getrokken over gezondheidsrisico’s voor het wonen bij geitenhouderijen. Daarnaast worden enkele bijkomende argumenten aangevoerd.

In de eerdere uitspraak van de rechtbank nam zij geen genoegen met deze redenering en verwees onder meer naar een rapport van GGD Groningen uit april 2019. De GGD adviseerde uit voorzorg terughoudend te zijn bij uitbreiding en nieuwvestiging van geitenhouderijen. Daarnaast waren er verscheidene zogenaamde VGO-rapporten (Veehouderij en gezondheid omwonenden) op basis waarvan geconcludeerd zou kunnen worden dat er een verband zou bestaan tussen de aanwezigheid van een geitenhouderij en longontstekingen bij omwonenden.

In hoger beroep herhaalt de Afdeling haar eerdere jurisprudentie (ECLI:NL:RVS:2023:3555) dat de VGO- rapporten en het GGD-advies geen algemeen aanvaarde wetenschappelijke inzichten over de gezondheidsrisico’s bij omwonenden van geitenhouderijen bevatten. Het college kon dus op goede gronden overgaan tot vergunningverlening en het hoger beroep slaagt.

De omwonende had incidenteel appel ingesteld, maar de incidentele beroepsgronden slaagden niet. Zij voerde onder meer schending van artikel 8 EVRM aan: het recht op respect voor het privéleven, familie- en gezinsleven en respect voor de woning. Dat recht kan in beginsel in het geding zijn. Echter, met de enkele verwijzing naar het verhoogde risico op longontsteking is niet aannemelijk gemaakt dat een minimumniveau van aantasting van het milieu is overschreden. Ook hier verwijst de Afdeling naar haar standpunt over de VGO-rapporten en het GGD-advies. De vergunning blijkt dus alsnog in stand.

De Afdeling vervolgt dus de lijn die ze in eerdere rechtspraak heeft uitgezet. Of deze lijn onder de Omgevingswet ook zal worden voortgezet valt niet met zekerheid te stellen. De Omgevingswet beoogt tenslotte de fysieke leefomgeving van mensen te bevorderen, waaronder de gezondheid. Dat neemt niet weg dat ook dan geldt dat daarbij algemeen aanvaarde wetenschappelijke inzichten leidend zullen zijn. De in deze zaak aangehaalde rapporten vallen daar klaarblijkelijk niet onder.