‘Veelschrijversrichtlijn’ is een beleidsregel; de rechtmatigheid ervan kan pas worden getoetst bij toepassing in individueel geval

Aanleiding voor dit oordeel was een geschil over het verzoek om intrekking van de richtlijn. Dat verzoek werd ingediend, nadat het college had besloten de richtlijn te zullen toepassen in een specifiek dossier. De Afdeling stelt vast dat de Veelschrijversrichtlijn bij besluit van het college en de burgemeester is vastgesteld en algemene regels bevat die zich lenen voor herhaalde toepassing. Aan de hand van de algemene regels kunnen herhaaldelijke berichten, verzoeken en/of klachten binnen zogeheten ‘veelschrijversdossiers’ beantwoord worden met een algemene boodschap waarin tot uitdrukking komt dat deze berichten, verzoeken en/of klachten niet verder in behandeling zullen worden genomen. In de Veelschrijversrichtlijn staat ook uitgelegd wanneer sprake is van een veelschrijversdossier, onder welke omstandigheden de inhoudelijke behandeling van berichten behorend tot een bepaald dossier niet in verhouding staat tot de inspanning die van een overheidsinstantie mag worden verlangd en dat in individuele gevallen van de richtlijn kan worden afgeweken. Naar het oordeel van de Afdeling kwalificeert de Veelschrijversrichtlijn als een beleidsregel. Omdat uit art. 8:3, eerste lid, aanhef en onder b, gelezen in samenhang met art. 7:1, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht (“Awb”) volgt dat geen bezwaar kan worden gemaakt en geen beroep kan worden ingesteld tegen de intrekking van een beleidsregel en dit volgens de Afdeling ook heeft te gelden voor een besluit op een aanvraag om een beleidsregel in te trekken, concludeert de Afdeling dat het college het verzoek tot intrekking van de Veelschrijversrichtlijn niet-ontvankelijk had behoren te verklaren.