T

TAAKVERWAARLOZING

Hoewel een gemeente een zelfstandige overheid is, kan het voorkomen dat het provinciaal bestuur tot de conclusie komt dat raad, college of burgemeester onvoldoende invulling geeft aan een medebewindstaak, kunnen hetzij Gedeputeerde Staten hetzij de Commissaris van de Koning de besluiten nemen die het betreffende gemeentelijke bestuursorgaan niet dan wel onvoldoende heeft genomen.

Wettelijk kader: artikelen 124 t/m 124 h Gemeentewet.

Het namens een gemeentelijk bestuursorgaan door het provinciaal bestuur ter hand nemen van een medebewindstaak als gevolg van gemeentelijke taakverwaarlozing is een ultieme sanctie die met de grootst mogelijke terughoudendheid wordt gehanteerd. De Gemeentewet bevat voldoende waarborgen dat niet te lichtvaardig naar deze taakverwaarlozingsinstrumenten wordt gegrepen. Het daadwerkelijk door de provincie toepassen ervan geschiedt niet dan na indringend overleg met het betreffende gemeentebestuur.

TERMIJN

Het Algemeen bestuursrecht kent veel wettelijke bepalingen over allerhande soorten termijnen. Enkele voorbeelden: beslistermijn, termijn voor het indienen van zienswijzen, bezwaar en (hoger) beroep, betaaltermijn, termijn na ingebrekestelling. Een termijn kan fatale werking hebben. Dit betekent dat de Awb aan de overschrijding daarvan juridische consequenties verbindt (het van rechtswege verleend zijn van een vergunning, het niet-ontvankelijk zijn van een bezwaar of beroep). Er zijn ook termijnen van orde. Aan de overschrijding daarvan kent de Awb geen juridische gevolgen toe. Voorbeeld hiervan is de termijn voor het nemen van een beslissing op bezwaar.

Wettelijk kader: Awb en een aantal bijzondere wetten.

Wanneer een termijn van orde is overschreden, en het betreft een aanvraag tot het geven van een beschikking of het nemen van een besluit op bezwaar, is er wel de mogelijkheid van ingebrekestelling. Met een ingebrekestelling ontstaat een ‘extra beslistermijn’ van veertien dagen. Als deze termijn voorbij is, ontstaat bij de aanvrager of bezwaarmaker een recht op het ontvangen van een dwangsom wegens niet tijdig beslissen. Gedurende maximaal zes weken groeit deze dwangsom elke dag met € 23,-/€35,-/€45,- uit tot € 1.442,-.

TUSSENUITSPRAAK

De bestuursrechter heeft de mogelijkheid, in een bij hem aanhangig gemaakt beroep een pas op de plaats te maken door middel van het geven van een tussenuitspraak. Hij past dan de zogeheten ‘bestuurlijke lus’ toe. Dit houdt in, dat het bestuursorgaan wiens besluit bij hem op de snijtafel ligt het verzoek c.q. de opdracht krijgt om het bestreden besluit aan te passen, en wel met inachtneming van de door de bestuursrechter geconstateerde gebreken. Wanneer het om hoger beroep gaat of het is rechtspraak in eerste en enige aanleg, dan is het bestuursorgaan verplicht om binnen de hem gegeven termijn aan de tussenuitspraak gevolg te geven.

Wettelijk kader: afdeling 8.2.7 Awb

Het kan voorkomen dat de Afdeling bestuursrechtspraak een tussenuitspraak geeft in een (hoger) beroep tegen een raadsbesluit. Er schort bijvoorbeeld het nodige aan de belangenafweging of de onderbouwing (motivering) van het besluit. Van de gemeenteraad wordt dan verwacht dat hij zich als bestuursorgaan opstelt en zich richt op verbetering van de geconstateerde mankementen. Het kan zijn dat de raad een andere opvatting heeft dan de Afdeling bestuursrechtspraak. De raad moet zich dan wel realiseren dat de rechter onafhankelijk is en dat hem bij wet is opgedragen om recht te spreken. Van de betrokken gemeenteraad wordt verwacht dat die zich houdt aan het aldus gegeven rechterlijk oordeel.