Nederland zit op slot omdat provincies voor alle nieuwe activiteiten die 'stikstof' emitteren AERIUS berekeningen eisen en er vanuit gaan dat er vergunningplicht geldt als uit de AERIUS berekening blijkt dat de stikstofdepositie op een 'overbelast' Natura 2000 gebied hoger is dan 0,005 mol per hectare per jaar.

Deze gang van zaken is niet gebaseerd op de Wnb of Habitatrichtlijn. In de Wnb en de Habitat richtlijn staat namelijk dat een activiteit pas vergunningplichtig is als deze een significant effect kan veroorzaken.

Volgens Duitse wetenschappers kan een stikstofdepositie van minder dan 0,5 kg (35,7 mol) per hectare per jaar geen significant hebben. Ook niet als deze depositie terecht komt op een 'overbelast' Natura 2000 gebied. Het effect van een extra depositie wordt immers niet opeens groter als de achtergronddepositie hoger is dan de KDW. Vanwege het voorzorgsprincipe geldt in Duitsland een drempelwaarde van 0,3 kg (21,4 mol) per hectare per jaar. Dat deze drempelwaarde laag genoeg is om significante effecten uit te sluiten en geen lagere drempelwaarde mag worden toegepast, is twee weken voor de PAS-uitspraak bevestigd door het Bundesverwaltungsgericht, de Duitse Raad van State.

Provincies mogen dus volgens de wet alleen AERIUS berekeningen eisen voor activiteiten die een stikstofdepositie kunnen veroorzaken van meer dan 21,4 mol per hectare per jaar. De emissie van stikstofoxide als gevolg van bouw, industrie (stookinstallaties), evenementen, paasvuren, etc. kan geen stikstofdepositie van meer dan 21,4 mol per hectare per jaar veroorzaken omdat stikstofoxide zeer beperkt lokaal neerslaat en/of op grote hoogte wordt uitgestoten. Er ontbreekt dus een wettelijke grondslag om voor deze activiteiten een AERIUS berekening te eisen.