"Het zou mij verbazen als wij het onszelf al jarenlang veel te moeilijk hebben gemaakt, terwijl de oplossing kennelijk zo voor de hand ligt". Met deze opmerking raakt Remco Sipman de kern van het probleem: de stikstofcrisis is nog steeds niet opgelost door de hopeloze incompetentie van juristen als Remco Sipman. Juristen die niet begrijpen dat een stikstofdepositie van minder dan 1 mol/ha/jaar onmogelijk significante gevolgen kan veroorzaken voor een Natura 2000 gebied. Juristen die zo'n heilig ontzag hebben voor uitspraken of adviezen van de Raad van State, dat het niet eens bij ze opkomt om deze uitspraken of adviezen kritisch te analyseren. Juristen die denken dat de rekenkundige ondergrens van 1 mol/ha/jaar is gebaseerd op de detectiegrens van stikstofverbindingen, terwijl deze rekenkundige ondergrens is gebaseerd op de ruis in berekeningen van AERIUS (een rekenkundige ondergrens op basis van de detectiegrens van stikstofverbindingen zou neerkomen op zo'n 35 mol/ha/jaar). Juristen die blijkbaar niet het artikel van prof. mr. L.F.M. Besselink over de toeslagenaffaire hebben gelezen (NEDERLANDS JURISTENBLAD − 22-1-2021 − AFL. 3) en/of niet (willen) begrijpen dat er sprake is van een stikstofaffaire omdat de Raad van State - net als bij de toeslagenaffaire - de wet niet goed heeft gelezen en het antwoord van het Europese Hof van Justitie op prejudiciële vragen niet heeft begrepen. Juristen die niet kunnen rekenen met significante cijfers en daarom niet begrijpen dat een stikstofdepositie van minder dan 50 mol/ha/jaar geen verhoging van de totale stikstofdepositie kan veroorzaken. Juristen die niet begrijpen dat er geen enkel verband is tussen de hoogte van een drempelwaardkunnen en de stikstofdepositie op Natura 2000 gebieden: in Duitsland daalt de stikstofdepositie sneller dan in Nederland. Ondanks een meer dan 4.000 keer hogere drempelwaarde (21,4 mol/ha/jaar).