Onze economisch gerichte bestuurders trachten steeds weer geitenpaadjes te vinden om EU-wetgeving te omzeilen. De natuurcrisis is veroorzaakt doordat natuurbeschermers de Europese wetgeving hanteren die prioritair is en, tot op heden, verschilt van de Nederlandse. Dus interpreteren dan wel hanteren natuurbeschermers dit unierecht, met name de Habitatrichtlijn met rechtstreekse werking. Dit zouden adviserende juristen ook moeten doen. Een correcte toepassing van de Habitatrichtlijn schept duidelijkheid en zorgt er voor dat natuurbeschermers niet noodgedwongen bezwaren en beroepen behoeven te schrijven, maar buiten mogen spelen. De consequentie is wel, ‘Niet alles kan overal’. Zo lang adviserende juristen uitsluitend vanuit de NL-wetgeving denken, het voorzorgprincipe inruilen voor zorgplicht en de verplichtingen voor het maken van een passende beoordeling negeren en omzeilen, en wat het ergste is, bestuursorganen hieraan meewerken, zal er juridisch werk blijven. Het levert die juristen dan blijvend veel werk op, mij helaas ook.