De strekking van zowel het stuk van Han ter Maat als de reactie van Pieter Dijkstra kan ik alleen maar onderschrijven. De invoering van de Omgevingswet gaat ons niets goeds brengen en al helemaal niet de daarvan verwachte vereenvoudiging en versnelling. In tegendeel. Het is verbijsterend hoe hardnekkig minister en kamerleden dat maar niet willen zien en horende doof en ziende blind blijven volhouden dat deze wet en de Wet kwaliteitsborging zo snel mogelijk moeten worden ingevoerd. Het is misplaatste flinkheid (kijk ons eens even bepalen dat die wetten gewoon per 1 januari 2023 van kracht moeten worden, wat de praktijk -degenen die er wel mee moeten werken- daarover ook zegt). Het is 'tunnelvisie in motion' en gaat leiden tot een debacle in de vorm van een opstopping van aanvragen en procedures waardoor vertraging in plaats van versnelling zal optreden. Als deze houding van regering en parlement niet verbetert zal er niets veranderen en blijft een stroom van onderwerpen voor een parlementaire enquete zich aandienen. De invoering van de Wet kwaliteitsborging baart evenveel zorgen, alleen al omdat er onvoldoende menskracht ter beschikking is om die naar behoren uit te voeren. Het kan dan ook niet anders dan dat op de uitvoering(stijd) beknibbeld gaat worden met minder toezicht en gebrekkiger uitvoering tot gevolg. Als dat maar niet tot ongelukken gaat leiden! Dat het combineren van twee grote (wets)wijzigingen in de uitvoeringspraktijk slecht kan uitpakken hebben we in juridische praktijk van dichtbij meegemaakt met de wet Kwaliteit en Innovatie (KEI) die digitalisering en kwaliteitsverbetering in de rechtspraak moest brengen. En we weten hoe dat is afgelopen. Maar ervaring blijkt moeilijk overdraagbaar te zijn dus de invoering van beide wetten per 1 januari a.s. gaat waarschijnlijk gewoon door. En dan heb ik het nog niet gehad over de inhoud en strekking van beide wetten.