Er is voor een plan of project een voortoets nodig als er significante effecten kunnen zijn. Ecologen hebben tot nu toe geen effecten kunnen aantonen van een extra stikstofdepositie van minder dan 10 kg (714 mol) per hectare per jaar. Laat staan significante effecten. Dit geldt ook voor een extra stikstofdepositie op een overbelast Natura 2000 gebied. Want het effect van een extra stikstofdepositie wordt niet groter (eerder kleiner) als de achtergronddepositie hoger is dan de KDW. Bij de Porthos uitspraak was dit niet in geschil, want deze uitspraak ging over de bouwvrijstelling waarin geen grens was opgenomen voor de hoogte en tijdelijkheid van de stikstofdepositie. De afdeling bestuursrechtspraak doet geen uitspraken over zaken die niet in geschil zijn. Bovendien is de Porthos uitspraak gedaan voor de publicatie van het TNO rapport over de rekenkundige ondergrens. In dit rapport komt TNO tot de conclusie dat de rekenkundige ondergrens (waaronder een met Arius berekende depositie niet te onderscheiden is van nul) ergens tussen de 1 en 10 mol per hectare per jaar ligt. In dit rapport is TNO o.a. uitgegaan van een 'ruis ' van de achtergronddepositie van 6 mol per hectare per jaar. Deze ruis is echter volgens TNO honderden molen. De rekenkundige ondergrens is dus vele malen hoger dan TNO heeft berekend: minimaal 50 mol per hectare per jaar. Kortom: er is alleen een voortoets (lees: AERIUS berekening) nodig voor plannen of activiteiten die een stikstofdepositie kunnen veroorzaken van meer dan 50 mol per hectare per jaar. Alleen bedrijven die op korte afstand van een Natura 2000 gebied liggen en ammoniak uitstoten kunnen een depositie van meer dan 50 mol per hectare veroorzaken. Bij alle andere bedrijven is op voorhand duidelijk dat deze geen stikstofdepositie kunnen veroorzaken die een significant effect veroorzaken. En mag dus op grond van de huidige wet- en regelgeving geen Ariusberekening worden geëist.