Natuurvriendelijk isoleren: naar een uniform kader binnen het omgevingsrecht

De kern van de problematiek ligt in de sterk gedecentraliseerde inrichting van de soortenbescherming. Provincies zijn verantwoordelijk voor vergunningverlening, toezicht en handhaving, en werken binnen landelijke kaders maar met eigen uitvoeringsbeleid. Dat leidt ertoe dat isolatiebedrijven, gemeenten en woningeigenaren een lappendeken aan regels ervaren, die per provincie verschillen en soms zelfs tussen gemeenten uiteenlopen. Het Rijk erkent dat deze versnippering voor grote onzekerheid zorgt en huiseigenaren kan ontmoedigen om überhaupt te isoleren.

Om die reden wordt gewerkt aan een landelijke gedragscode voor natuurvriendelijk isoleren. In dit traject spelen het ministerie van LNV (LVVN), het ministerie van VRO, de provincies, het IPO, de VNG, soortenorganisaties en de isolatiebranche gezamenlijk een rol. De gedragscode moet een uniform handelingskader bieden dat in heel Nederland geldt, vergelijkbaar met de bestaande eDNA‑regeling. Op basis van zo’n gedragscode kan bovendien vrijstelling van de vergunningplicht worden verleend voor bepaalde flora‑fauna‑activiteiten, mits aan de voorwaarden wordt voldaan. Het streven is de gedragscode per 1 januari 2027 in werking te laten treden.

Tot die tijd zijn isolatiewerkzaamheden wel degelijk mogelijk, al vraagt de huidige regelgeving soms om een zorgvuldige route. De eDNA‑regeling, die sinds maart 2025 van kracht is, vormt daarbij het belangrijkste instrument. Na een negatieve eDNA‑test mag direct worden geïsoleerd: er zijn dan geen sporen van beschermde diersoorten aangetroffen, waardoor geen verboden uit de Wet natuurbescherming worden overtreden. Bij een positieve test is de situatie ingewikkelder. De initiatiefnemer moet dan nagaan welk provinciaal beleid van toepassing is en of een vergunning nodig is. Vooral bij positieve tests blijkt het gebrek aan uniformiteit problematisch; juist hier moet de gedragscode straks meer handelingsperspectief bieden.

Intussen wordt ook geïnvesteerd in innovatie. Zo heeft het Rijk meerdere onderzoeken laten uitvoeren naar de betrouwbaarheid van de eDNA‑methode—een techniek die via DNA‑sporen in spouwmuren of woningen kan aantonen of er vleermuizen of andere beschermde soorten aanwezig zijn. Nieuwe inzichten moeten ervoor zorgen dat onderzoek niet alleen nauwkeuriger, maar ook toegankelijker wordt, waardoor de doorlooptijd van isolatieprojecten kan afnemen. De overheid stimuleert daarnaast via bredere innovatieprogramma’s dat nieuwe methoden worden ontwikkeld die helpen bij natuurvriendelijke bouw- en isolatieactiviteiten.

Uiteindelijk draait de discussie niet enkel om regels, maar ook om vertrouwen. Huiseigenaren moeten erop kunnen rekenen dat zij binnen duidelijke kaders hun woning kunnen verduurzamen zonder risico op overtreding van soortenbescherming. Isolatiebedrijven moeten weten welke stappen vereist zijn en waar zij aan toe zijn na een positieve eDNA‑test. En provincies hebben behoefte aan landelijke consistentie zonder dat hun bevoegd gezag wordt uitgehold. Door de samenwerking in de ontwikkeling van de gedragscode lijkt een belangrijke stap gezet richting een meer uniform, werkbaar en juridisch houdbaar kader binnen het omgevingsrecht.

De komende jaren zal moeten blijken of deze instrumenten voldoende zekerheid gaan bieden. Maar dat natuurvriendelijk isoleren niet alleen een technische, maar vooral een juridische en bestuurlijke uitdaging is, staat inmiddels buiten kijf. Met het in gang gezette traject lijkt er eindelijk uitzicht op een landsdekkende aanpak die zowel de biodiversiteit beschermt als de energietransitie ondersteunt.

Vragen en antwoorden

Beslisnota