3 decibel geluidsoverschrijding: handhaving onevenredig (in dit concrete geval)

​De feiten in het kort :
Eisers dienden een verzoek in om handhavend op te treden tegen de geluidsoverlast van het naastgelegen zwembad, en in het bijzonder van de glijbanen. Uit onderzoek bleek sprake van incidentele overschrijdingen van het maximale geluidsniveau bij de naburige woning. Het college weigerde handhavend op te treden, maar onderbouwde dit aanvankelijk onvoldoende. Na een tussenuitspraak en een bestuurlijke lus heeft het college alsnog gedetailleerde kostenramingen aangeleverd.

​Waarom handhaving in casu onevenredig is:
De rechtbank oordeelt dat het college handhaving onevenredig mocht achten op basis van de volgende omstandigheden:

• ​Minimale normoverschrijding: de overschrijding van de norm bedraagt maximaal 3 dB(A) en is zonder meetapparatuur voor het menselijk oor nauwelijks waarneembaar.
• ​Disproportionele kosten versus nihil resultaat: om de piekgeluiden met maximaal 3 dB(A) terug te dringen, moeten er ingrijpende maatregelen worden getroffen (zoals het isoleren van de glijbanen, het planten van een groene buffer of het plaatsen van een geluidsscherm). De kosten hiervan variëren van € 60.000,- tot maar liefst € 630.000,-. Bovendien bieden deze opties geen enkele garantie dat de geluidshinder volledig verdwijnt.

​Bovendien merkte het college op dat eisers er zelf voor hebben gekozen om nabij een recreatiepark te wonen, waardoor een bepaalde mate van toeristische overlast ingecalculeerd moet worden. De rechtbank gaat hier niet expliciet tegenin, waardoor dit punt lijkt mee te spelen.

​Omdat het oorspronkelijke besluit juridisch gebrekkig was gemotiveerd, verklaart de rechtbank het beroep gegrond. Omdat het college het motiveringsgebrek in de tussentijd echter succesvol heeft hersteld via de bestuurlijke lus, laat de rechtbank de rechtsgevolgen van de afwijzing van het handhavingsverzoek in stand.