Onder de Omgevingswet kan dat. De Rechtbank Overijssel deed onlangs een interessante uitspraak over de vervallen onlosmakelijke samenhang tussen verschillende vergunningplichtige activiteiten. Voor een pluimveestal waren een omgevingsplanactiviteit en een milieubelastende activiteit vergund. In beroep werd aangevoerd dat het college ook had moeten beoordelen of het project in overeenstemming was met artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn.
De rechtbank gaat daar niet in mee.
Onder de Wabo bestond voor bepaalde activiteiten nog het systeem van onlosmakelijke samenhang. Onder de Omgevingswet bepaalt de initiatiefnemer in beginsel zelf voor welke activiteiten hij op welk moment een omgevingsvergunning aanvraagt.
Een benodigde omgevingsvergunning voor een Natura 2000-activiteit hoeft daarom niet gelijktijdig met de omgevingsplanactiviteit te worden aangevraagd.
Sterker nog: het college van B&W mocht in deze procedure niet beoordelen of het project in overeenstemming was met de Habitatrichtlijn. Gedeputeerde staten zijn bevoegd gezag voor de Natura 2000-activiteit. Die beoordeling hoort dus thuis in een afzonderlijke vergunningprocedure.
Juridisch is die knip helder. Maar praktisch roept zij wel een interessante vraag op.
Want wat heb je aan een vergunning voor een deel van een project als later blijkt dat de noodzakelijke Natura 2000-vergunning niet kan worden verkregen?
De initiatiefnemer krijgt door de knip meer regie over de volgorde van de vergunningaanvragen, maar draagt daarmee ook een risico. Een verleende vergunning voor de ene activiteit is geen garantie dat de andere toestemmingen die nodig zijn om het project daadwerkelijk uit te voeren ook zullen worden verleend.
Dat maakt de volgorde waarin vergunningen worden aangevraagd niet alleen een procedurele keuze, maar ook een strategische.
Rb. Overijssel 13 augustus 2026, ECLI:NL:RBOVE:2026:5319.
