De eigenaar van een woning kreeg een omgevingsvergunning voor het plaatsen van een hekwerk op het platte dak van zijn aanbouw. De achterburen tekenden bezwaar en beroep aan. Zij vreesden voor een forse aantasting van hun privacy en wezen de rechter op een eerdere, vergelijkbare aanvraag op hetzelfde perceel. Die eerdere aanvraag had de gemeente namelijk wél afgewezen, specifiek vanwege de negatieve impact op het woon- en leefklimaat. De rechtsvraag in deze uitspraak van de rechtbank Gelderland van 14 september 2026 (ECLI:NL:RBGEL:2026:6925): kwalificeer je een balustrade rondom een dakterras juridisch als een apart ‘bouwwerk, geen gebouw zijnde’, of maakt de constructie onderdeel uit van het bouwwerk (de aanbouw) waarop het wordt geplaatst?
Uitspraak
De rechtbank oordeelt dat de balustrade onlosmakelijk onderdeel is van het bijgebouw. Dit is een wezenlijk verschil, omdat de vergunning hierdoor uitsluitend getoetst moet worden aan de ruimere bouwregels voor het bijgebouw, in plaats van aan de regels voor losse bouwwerken. Omdat de totale constructie binnen de toegestane maximale bouwhoogte van 5 meter uit de beheersverordening bleef, was de vergunningverlening een gebonden beschikking. Het college moest de vergunning verlenen en had geen wettelijke ruimte meer om de privacybelangen van de buren af te wegen. Dit is in lijn met vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Voor de buren voelde de uitspraak onrechtvaardig; het is immers frustrerend als een gemeente bij een eerdere weigering nog wel uitgebreid naar privacy keek en nu niet. De rechter is hierin duidelijk: de gemeente heeft in de eerdere procedure simpelweg het verkeerde juridische toetsingskader toegepast door de balustrade toen als los bouwwerk te zien. Een bestuursorgaan is echter nooit gehouden om een in het verleden gemaakte fout in de vergunningverlening te herhalen.
