Rechtbank Rotterdam 31 augustus 2026, ECLI:NL:RBROT:2026:10880. Volgens eiser is de pergola niet vergunningsvrij omdat de pergola niet kan worden aangemerkt als tuinmeubilair in de zin van artikel 2.29, onder h #Bbl. Daarbij voert eiser aan dat meubilair in het normale spraakgebruik de definitie heeft van (stuk) huisraad of een samenstel van meubels, dat wordt beschouwd als roerend en verplaatsbaar. De pergola voldoet daar niet aan, omdat de pergola hoger is dan 1 meter, duurzaam is geplaatst, onlosmakelijk is verbonden met de grond en geplaatst is op een ander perceel dan de woning.
De rechtbank stelt vast dat in het Bbl geen definitie is opgenomen van het begrip “tuinmeubilair”. Dat was ook niet het geval in het Besluit omgevingsrecht (het Bor). Uit de nota van toelichting bij het Bor volgt dat bij tuinmeubilair gedacht zou kunnen worden aan onder meer een pergola. Dit wordt ook bevestigd in de uitspraak van de Afdeling van 29 januari 2025 (ABRvS 29 januari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:323).
Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de pergola onder de definitie “tuinmeubilair” uit art. 2.29, aanhef en onder h Bbl valt en dat er om die reden geen omgevingsvergunning voor de omgevingsplanactiviteit bouwwerken is vereist.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college zich verder terecht op het standpunt gesteld dat er op grond van art. 2.26, lid 1 Bbl ook geen omgevingsvergunning voor de technische bouwactiviteit is vereist omdat het een bouwwerk zonder dak betreft dat niet hoger is dan 5 meter.
Nu er voor de pergola voor zowel de omgevingsplanactiviteit als de technische bouwactiviteit geen omgevingsvergunning nodig is, is er geen sprake van een overtreding.
