Hier is wat je moet weten over de uitspraak ECLI:NL:RBDHA:2026:30372 d.d 15 oktober 2026:

De casus
Er lag een aanvraag om één woning te verbouwen naar twee woningen. De beslistermijn liep af, de aanvrager stelde het college van Den Haag in gebreke en het college weigerde vervolgens de vergunning omdat het plan niet aan de parkeereisen voldeed.
Het standpunt van de aanvragers
De aanvragers vonden dat het college niet zomaar mocht weigeren. Ze gaven aan dat ze best alternatieven wilden inzetten, zoals een deelauto, deelbakfiets of het afkopen van de parkeereis. Ze vonden dat het college hen de kans had moeten geven de aanvraag op dit punt te wijzigen, ondanks de ingebrekestelling.
=Het standpunt van het college
Het college was helder: een aanvraag wordt beoordeeld zoals deze is ingediend. De genoemde alternatieven waren nooit concreet onderbouwd. Bovendien was er door de ingebrekestelling simpelweg geen tijd en ruimte meer voor overleg over aanpassingen.
De uitspraak
De rechtbank stelde het college in het gelijk. Een paar belangrijke lessen uit deze uitspraak:
Je beslist op de aanvraag zoals deze voorligt. Het is aan de aanvrager om de inhoud en omvang te bepalen. Een bestuursorgaan hoeft niet zelf te onderzoeken of een aangepast plan wel aan de regels zou voldoen.
Artikel 4:5 Awb is hier niet voor bedoeld. Dit artikel biedt de kans om een onvolledige aanvraag aan te vullen. In dit geval bevatte de aanvraag wel voldoende gegevens om inhoudelijk te beslissen, het plan voldeed alleen niet aan de norm.
Alleen concrete, ondergeschikte wijzigingen zijn soms toegestaan. Een algemene verwijzing naar deelmobiliteit mogelijkheden is onvoldoende. Omdat dit niet was uitgewerkt, kon niet eens toetsen of het wel om een ondergeschikte wijziging zou gaan (waarvoor geen nieuwe aanvraag nodig is).