De gemeenteraad van Harderwijk heeft in 2023 een bestemmingsplan vastgesteld voor vakantiepark Het Verscholen Dorp. Op dit vakantiepark zijn de meeste recreatiewoningen uitgepond. Dit betekent dat percelen met recreatiewoningen in eigendom zijn van derden, niet zijnde het vakantiepark. Het vakantiepark zelf is eigenaar van de algemene voorzieningen, zoals de wegen, receptie, het zwembad en de technische ruimten.
In het nieuwe bestemmingsplan werd bepaald dat eigenaren hun recreatiewoningen uitsluitend via één gecentraliseerde bedrijfsmatige organisatie mochten verhuren. Een aantal eigenaren van uitgeponde recreatiewoningen stelde beroep in, omdat deze verplichting hun eigendomsrecht vergaand beperkte. De Afdeling volgt dit betoog.
De Afdeling oordeelt dat de verplichting niet noodzakelijk is om het doel – het tegengaan van oneigenlijk gebruik van recreatiewoningen – te bereiken. Daarbij is van belang dat het voorgaande bestemmingsplan permanente bewoning al verbood, zodat het bevoegd gezag daartegen handhavend kon optreden. Ook heeft de gemeenteraad onvoldoende gemotiveerd dat sprake is van een ruimtelijk relevant probleem van verrommeling of versplintering. De Afdeling concludeert daarom dat de verplichting niet noodzakelijk is voor een goede ruimtelijke ordening. Bovendien vormt de verplichting een onevenredige beperking van het eigendomsrecht van de individuele eigenaren.
De beroepen zijn gegrond. De Afdeling vernietigt het vaststellingsbesluit, voor zover dat betrekking heeft op de percelen van appellanten. ABRvS 8 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3976 (Gemeente Harderwijk).
