Waarom je de zitting beter niet kan overslaan (en andere Omgevingswet-lessen)

We zoomen in op 4 juridische lessen uit deze uitspraak:

1. Coördinatieregeling: samen indienen is samenlopen
   De aanvrager diende gelijktijdig een verzoek in voor een wateractiviteit en een omgevingsplanactiviteit. Onder de Omgevingswet (en het Omgevingsbesluit) is hierop de coördinatieregeling van toepassing. De regeling werd niet toegepast, wat leidde tot twee besluiten van verschillende bestuursorganen. De rechtbank oordeelt dat een weigering van de wateractiviteit (door het waterschap) overigens niet automatisch leidt tot weigering van de omgevingsplanactiviteit. Ondanks het procedurele gebrek, passeert de rechtbank dit met artikel 6:22 Awb, omdat eisers tijdig tegen beide besluiten zijn opgekomen en niet in hun belangen zijn geschaad.
2. Hoorplicht (art. 7:9 Awb): wijziging = opnieuw horen
   Na de hoorzitting in bezwaar diende de vergunninghouder een revisietekening in. Het college verzuimde eisers hierover te informeren, waardoor zij dit pas zagen in de beslissing op bezwaar. Een klassieke valkuil! Nieuwe, relevante feiten na de hoorzitting vereisen een nieuw hoormoment. Ook hier redde artikel 6:22 Awb het college, omdat eisers ter zitting alsnog hun zegje konden doen.
3. Alternatieve locaties: hoofdregel vs. uitzondering
   Volgens eisers was er elders in de plassen genoeg ruimte. De rechtbank herhaalt de hoofdregel: het college beslist op de aanvraag zoals ingediend. Alternatieven dwingen pas tot weigering als op voorhand duidelijk is dat een gelijkwaardig resultaat met aanmerkelijk minder bezwaren behaald kan worden. Omdat er niemand van het college op zitting was, bleef onduidelijk of dit onderzocht is. Opdracht: alsnog motiveren.
4. Strijd met het omgevingsplan (BOPA)
   De steiger viel deels in de bestemming 'Water', waar strengere maatvoering geldt (max. 15m lang). De aanvraag was 24m lang, wat het een buitenplanse omgevingsplanactiviteit (BOPA) maakt. Vereiste is dan een 'evenwichtige toedeling van functies aan locaties'. Het college had dit, en de belangen van omwonenden (vrij uitzicht, privacy, golfslag), niet inzichtelijk afgewogen. Omdat het college (en de vergunninghouder) ook niet op zitting was om het precieze gebruiksdoel toe te lichten, kon de rechtbank niet beoordelen of het gebruik in strijd was met het omgevingsplan. Aan het college de taak om deze afweging in de herstelfase alsnog zorgvuldig te maken.