Ladder duurzame verstedelijking, binnen bebouwde kom

In de overzichtsuitspraak van de Afdeling van 28 juni 2017, ECLI:NL:RVS:2017:1724 is overwogen dat of een plangebied kan worden aangemerkt als een bestaand stedelijk gebied afhangt van de omstandigheden van het geval, zoals: de specifieke ligging, de feitelijke situatie, het bestemmingsplan en de aard van de omgeving. Daarbij dient te worden beoordeeld of het voorgaande bestemmingsplan binnen het gebied een stedenbouwkundig samenstel van bebouwing ten behoeve van wonen, dienstverlening, bedrijvigheid, detailhandel of horeca mogelijk maakt en of het gebied op grond van het voorgaande plan kan worden beschouwd als bij een bestaand stedenbouwkundig samenstel van bebouwing behorend(e) openbare of sociaal culturele voorzieningen, stedelijk groen en infrastructuur (vergelijk de uitspraken van 29 april 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1340, en 20 mei 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1581). Wanneer het voorgaande plan een zodanig samenstel van bebouwing mogelijk maakt, of het gebied als behorend bij een zodanig bestaand stedenbouwkundig samenstel kan worden aangemerkt, ziet het nieuwe plan op een gebied dat als bestaand stedelijk gebied is aan te merken. Daaraan doet niet af dat de bebouwing waarin het voorgaande plan voorzag ten tijde van de vaststelling van het nieuwe plan nog niet was gerealiseerd (vergelijk de uitspraak van 24 december 2014, ECLI:NL:RVS:2014:4654).

In dit geval vindt de Afdeling een manege met een bedrijfswoning een stedelijke functie (zie AbRvS 18 mei 2016, ECLI:NL:RVS:2016:1359, en 25 april 2018, ECLI:NL:RVS:2018:1355). Dat geldt ook voor het oostelijke gedeelte van het manegeterrein, waarop geen bouwvlak lag, maar wel een sportbestemming met manegefunctie. Dat maakt dat ook het oostelijke gedeelte kan worden aangemerkt als behorende bij stedelijk gebied.