"Ministeries slaan plank mis met omgevingsprogramma" kopt Gemeente.nu. Terecht. Het zijn zeer lijvige documenten, meestal zonder annotaties, en zonder duidelijke koppeling tussen het wat (beleid) en het hoe (uitvoering). Wat nu juist de bedoeling is van een omgevingsprogramma. In ieder geval volgens de toelichting bij de Omgevingswet.
Als redenen wordt gegeven: gebrek aan kennis, tijdsdruk, in de voorbereiding was annoteren niet voorzien, wisselende deskundigen en wens om met indicatieve grenzen te werken.
Om te huilen of te lachen? Vooral omdat het belachelijk is dat bij de eerste opzet annoteren niet al meteen is meegenomen - dat was volledig voorzienbaar. En zeker niet onoverkomelijk om dat op een later tijdstip te doen.
Tijdstuk was blijkbaar het argument om in de ontwerp-fase voor twee Rijks-omgevingsprogramma's niet te annoteren, en bij de definitieve wel (hoewel het nog steeds om beperkte annotaties gaat). Dat het ontwerp daardoor minder leesbaar was, was blijkbaar geen probleem?
En de indicatieve begrenzing? Beste Rijksoverheid, u bent zelf degene die een Omgevingswet heeft ingevoerd waarbij geldt dat "de lijn op de kaart" bepalend is. Toetsen aan een kaart is vele malen lastiger dan toetsen aan een geometrische begrenzing. Want óók die lijn op een kaart is bindend!
Annoteren is niet voor de sier, maar broodnodig. De annotatierichtlijn is hier te vinden.
