Dit jaar verschenen al twee columns van Pieter van den Brand in Gemeente.nu. Beide gingen in op het digitaliseren van programma’s. Links naar de columns zijn opgenomen in de comments.
Dat klinkt wat ingewikkeld, ik wil het graag uitleggen aan de hand van artikel 16.77b, tweede lid, van de Omgevingswet, dat luidt:
2. Artikel 3:42 van de Algemene wet bestuursrecht is van overeenkomstige toepassing op een omgevingsvisie en een programma als bedoeld in de paragrafen 3.2.2 tot en met 3.2.4.
Kans groot dat u er overheen leest, als u een programma aan het schrijven bent. Maar er zit een addertje onder het gras:
Met de wijziging van artikel 3:42 Awb door de op 1 juli 2021 in werking getreden Wet elektronische publicaties kan niet langer volstaan worden met de bekendmaking van bijvoorbeeld een programma door middel van het weergeven van de zakelijke inhoud en een verwijzing naar de vindplaats (het oude artikel 3:42), maar moeten de programma’s worden bekendgemaakt via de STOP-TPOD-standaard: dus integraal en voorzien van annotaties (het nieuwe artikel 3:42).
En blijkbaar – zie de columns van Pieter van den Brand – is dat niet zo eenvoudig.
Vragen die mij bezighouden:
1. Waarom zou je het toch al overbelaste DSO verder willen verzwaren met al die omgevingsvisies en programma’s als – zo lees ik - als je die toch niet kunt raadplegen in Regels op de Kaart?
2. Zijn alle programma’s te annoteren naar bijvoorbeeld werkingsgebieden?
3. Is het niet verstandiger om wederom mogelijk te maken dat de zakelijke inhoud van het programma met vindplaats van de inhoud/PDF volstaat en het aan de bevoegde gezagen over te laten om het programma ook te verwerken in het DSO?
4. Is het nu echt de bedoeling dat met de inwerkingtreding van de Wet versterking regie volkshuisvesting er 355 verplichte programma’s geannoteerd moeten worden?
Zie de bijlage voor een onderbouwing van mijn betoog.
Aarzel niet om in te gaan op mijn vragen.
Reeds dank
Henk
