Het is vaste rechtspraak dat aan het belang van invordering van verbeurde dwangsommen veel gewicht toekomt. Het gezag van een last onder dwangsom brengt mee dat opgelegde sancties daadwerkelijk worden geëffectueerd en dat verbeurde dwangsommen dus worden ingevorderd. Ook wel de ‘beginselplicht tot invordering’ genoemd. Slechts in bijzondere omstandigheden kan (gedeeltelijk) van invordering worden afgezien. Zulke bijzondere omstandigheden zijn (zeer) zeldzaam. Elke uitspraak van de Afdeling waarin deze wel worden aangenomen is daarom het bespreken waard.
In deze zaak legde het college aan beide lieden van een echtpaar een last onder dwangsom op. Zij moesten de permanente bewoning van hun recreatiewoning in strijd met het bestemmingsplan staken. Zij deden dit te laat en verbeurden ieder € 16.000 aan dwangsommen. Volgens het college was er geen sprake van bijzondere omstandigheden. De Afdeling ziet dit anders
De Afdeling stelt vast dat het echtpaar op (hoge) leeftijd is en in gemeenschap van goederen is getrouwd. Op basis van de berekende afloscapaciteit heeft het college een betalingsregeling met het echtpaar getroffen van € 50,00 per persoon per maand. De Afdeling berekent dat het 26 jaar zal duren voor de dwangsommen zijn betaald, en als een van hen overlijdt en de schuld op de ander overgaat, het nog (veel) langer zal duren. Volgens de Afdeling is er dus geen stip aan de horizon waarop de schuld uit de wereld is. Bovendien is de overtreding lang geleden beëindigd en is er geen risico voor herhaling. Het college wijst terecht op de beginselplicht tot invordering en hoefde niet geheel van invordering af te zien. Maar de Afdeling is wel van oordeel dat, gelet op het bovenstaande, zich bijzondere omstandigheden voordoen waardoor volledige invordering onevenredig is. Het college moet in een nieuwe beslissing op bezwaar gedeeltelijk afzien van invordering.
