In deze zaak maakt appellant bezwaar tegen een wijzigingsplan waarbij agrarische gronden worden omgezet naar de bestemming "Wonen – Koloniewoningen". Hij stelt dat hij deze gronden gebruikt voor gewassenteelt waarbij gewasbeschermingsmiddelen worden toegepast, wat volgens het geldende bestemmingsplan is toegestaan.
Het college stelt dat appellant feitelijk een melkveebedrijf runt. Het college stelt dat in de nabije toekomst de Stichting die eigenaar is van de gronden waar appellant zijn activiteiten uitvoert de pacht- en bruikleenovereenkomst zo kan aanpassen dat het appellant niet is toegestaan binnen een zone van 50 meter gewassen te telen en gewasbeschermingsmiddelen te gebruiken.
Dit overtuigt de Afdeling niet. De Afdeling oordeelt dat er geen wettelijke minimale afstand tussen landbouwgrond en woningen, maar een afstand van 50 meter wordt in de rechtspraak als redelijk beschouwd. Omdat het wijzigingsplan wonen toestaat op 0 meter van agrarische gronden zonder gedegen motivering of onderzoek, is er geen sprake van een goede ruimtelijke ordening. Het college had immers moeten uitgaan van de maximale mogelijkheden die het bestemmingsplan geeft, en – dat is wat mij betreft het belang van deze uitspraak - het feitelijk gebruik is niet van belang maar ook is niet van belang dat het gebruik van de agrarische gronden in de toekomst contractueel is of zal worden beperkt (r.o. 12.3).
Het wijzigingsplan wordt vernietigd, en het college kan dit gebrek niet herstellen via een nieuw besluit of bestuurlijke lus. Met een herstel van het gebrek aan het wijzigingsplan kunnen immers niet de gebruiksmogelijkheden van omliggende agrarische gronden worden beperkt. AbRvS 17 september 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4407)
