In het handhavingsbesluit is een last onder dwangsom opgelegd vanwege een overtreding bestaande uit het gebruik van een laadarm in strijd met artikel 2:10, eerste lid, onder a en b, van de APV.
Eiser betoogt dat geen sprake is van een overtreding van artikel 2:10, eerste lid, van de APV. Eiser legt daaraan ten grondslag dat het gebruik voor het laden van een elektrische auto onderdeel is van het hedendaagse normale gebruik van de openbare weg. Dat is niet als privégebruik in de zin van de Apv te beschouwen. Het gebruik is daarom niet aan te merken als “anders (…) dan overeenkomstig de publieke functie daarvan”. Met de laadarm ligt de laadkabel bovendien niet op de stoep, maar hangt deze erboven. Er is geen struikelgevaar waardoor van objectieve hinder geen sprake is.
Appellant betoogt dat artikel 2:10 APV onverbindend zou zijn.
Over het betoog dat artikel 2:10 APV onverbindend is, overweegt de rechtbank als volgt. De rechtbank toetst artikel 2:10 APV exceptief aan artikel 2.1 van het Omgevingsbesluit. Als de rechtbank daartoe aanleiding ziet, kan de rechtbank het artikel van de APV buiten toepassing laten of onverbindend verklaren.
Ten eerste geldt dat regels die hun grondslag vinden in de Gemeentewet, in geen geval in het omgevingsplan mogen worden opgenomen (artikel 2.1, tweede lid, Omgevingsbesluit).
Regels die zien op de fysieke leefomgeving moeten door de invoering van de Omgevingswet weliswaar in het omgevingsplan worden opgenomen (dit volgt uit artikel 2.4 van de Omgevingswet), maar op dit moment is sprake van een overgangsfase. De gemeente heeft uiterlijk tot eind 2031 (als de gemeente daarvóór een definitief omgevingsplan vaststelt moeten de regels uit de gemeentelijke verordeningen die over de fysieke leefomgeving gaan daarin worden opgenomen) om de regels uit de gemeentelijke verordeningen die over de fysieke leefomgeving gaan te verwerken in het omgevingsplan. Dit volgt uit artikel 22.4 van de Omgevingswet.
De rechtbank komt daarom tot het oordeel dat artikel 2:10 APV niet onverbindend is.
