Negen studenten in één woning, met een bijzondere voorwaarde uit de Rotterdamse verordening: kamerbewoning is alleen toegestaan als die een positieve invloed heeft op het woon en leefmilieu. In de toelichting werd dat concreet gemaakt met een voorbeeld: minimaal één dagdeel per maand vrijwilligerswerk.
De zorgen uit de buurt waren voorspelbaar maar serieus. Omwonenden vreesden toename van geluidsoverlast, meer druk op de straat en aantasting van het woonkarakter. Ook werd betwijfeld of dat vrijwilligerswerk meer was dan een papieren afspraak. Wie controleert of studenten het echt doen? En wat als het alleen een formaliteit blijkt?
De Raad van State oordeelt dat de gemeente beoordelingsruimte heeft bij zo’n open norm als positieve invloed. Als de verplichting tot vrijwilligerswerk contractueel is vastgelegd en er een sanctie aan is gekoppeld, mag de gemeente daarop afgaan bij de vergunningverlening. Vooraf hoeft niet bewezen te worden dat het ook daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Algemene vrees voor overlast door studenten is bovendien niet genoeg zonder concrete aanwijzingen.
Bijzonder blijft het wel. Dit is geen standaard ruimtelijke voorwaarde, maar een gedragsgerichte leefbaarheidsnorm in een verordening. Juridisch houdt die stand. Of het in de praktijk meer is dan een papieren belofte, hangt uiteindelijk af van naleving en handhaving.
