De uitspraak van de Rechtbank Midden-Nederland van 24 december 2025 laat scherp zien hoe vastgelopen het handhavingsdebat rond permanente bewoning van recreatiewoningen is. Juridisch is het helder: permanente bewoning is in strijd met het bestemmingsplan en handhaving is het uitgangspunt. Woningnood, capaciteitsproblemen of het feit dat elders niet wordt gehandhaafd zijn op zichzelf geen reden om daarvan af te zien.
Tegelijk wringt de realiteit. Het gaat vaak om permanente bewoning zonder overlast, in een overspannen woningmarkt, door mensen zonder reëel alternatief. Gemeenten voelen die spanning, maar kunnen die niet oplossen met gebrekkige motiveringen of door niet te handhaven.
Deze uitspraak maakt duidelijk dat het grijze gebied niet langer houdbaar is. Als samenleving moeten we kiezen: óf we maken permanente bewoning onder voorwaarden mogelijk en passen het juridische kader aan, óf we handhaven consequent. In tijden van woningnood vraagt dit om ingrijpen op beleids- en wetgevend niveau, niet om lapmiddelen in individuele handhavingszaken.
Door Anna Kwint
