Een korte reactie over een tweetal passages uit het Coalitieakkoord, te weten het schrappen in bezwaarprocedures en de jaarlijkse Vereenvoudigingswet.
Een korte reactie over een tweetal passages uit het Coalitieakkoord, te weten het schrappen in bezwaarprocedures en de jaarlijkse Vereenvoudigingswet.
- Iemand (naam is bij de redactie bekend) heeft ooit eens geroepen dat er elk jaar 100.000 woningen moeten worden gebouwd. Nu blijkt dat we ‘maar’ tot 80.000 woningen komen, is er teleurstelling alom. Wel vreemd. Als je bedenkt wat voor een problemen er allemaal zijn en er toch weer 80.000 huizen zijn gebouwd, dan kan de constatering ook zijn dat het glas meer dan halfvol en dus een jaarlijks feestje waard is. Ga zo door!
Maar Rupsje Nooitgenoeg wil meer, meer en meer.
En met de vlijmscherpe analyse: “Er kan meer gebouwd, getransformeerd en verhuurd worden als we het mes in regels, vergunningen en procedures zetten”, wil men vanaf dag één aan de slag.
Bezint, eer ge begint
- De bezwaarprocedure heeft een filterende werking, het biedt het bestuursorgaan een mooie gelegenheid om aan de hand van de bezwaren nog eens goed na te denken over het eerder genomen besluit.
- Afblijven dus. Hooguit bestuursorganen aansporen om geen rechtertje te gaan spelen en om de kans tot heroverweging met beide handen aan te grijpen. En - maar daar heb je ook mensen voor nodig - onderzoeken of je wat sneller kunt beslissen op een bezwaar. Je hoeft niet te wachten tot de termijn bijna verlopen is.
-Ook het systeem van beroep in twee instanties heeft een filterende werking. Het voorkomt een overbelasting van de Afdeling bestuursrechtspraak en zorgt ervoor dat Den Haag niet het toneel gaat worden van het lokale gekissebis over vergunninkjes, geschillen die vaak al kortgesloten worden door de rechtbanken en als ze leiden tot bodemuitspraken, door hun heldere motivering reden kunnen zijn om de procedure te beëindigen.
-Bestuursorganen zouden overigens wel vaker af mogen zien van het instellen van hoger beroep om te kunnen komen tot een beslechting van het geschil.
-Wie het kabinetsstandpunt STOER heeft gelezen, zal weten dat Mona Keijzer vooralsnog geen vervolg wil geven aan de inderdaad wel erg wilde plannen van de Adviesgroep STOER. Hooguit zal ooit een plafond- of trapbepaling leiden tot een wijziging van het Bbl, maar op korte termijn gebeurt er niks.
-Niet duidelijk is dan wat de nieuwe regering voor ogen staat met een jaarlijkse Vereenvoudigingswet.
Het zal vooral een gevoel van onmacht zijn en de idee dat complexiteit van regelgeving een sta-in-de-weg is om de extra gewenste huizen te bouwen.
-Maar het verleden - en ook het recente STOER-verleden - leert ons dat het schrappen van regels nooit kan leiden tot een vermindering van complexiteit.
Gewoon omarmen en zorgen voor de nodige deskundigheid bij gemeenten om de burgers te helpen hun weg door het niet te kappen oerwoud te vinden.
