De afgelopen week zijn twee uitspraken gedaan waarbij rechters aangaven dat iets niet in hun bevoegdheid lag in het kader van de Omgevingswet.
De voorzieningenrechter van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant 13 maart 2026, ECLI:NL:RBZWB:2026:1349 gaf aan begrip te hebben voor de verzuchting van verzoekers dat het huidige wettelijke systeem het lastig maakt om als belanghebbende daadkrachtig op te treden of daadkrachtig optreden af te dwingen tegen vergunde bouwwerkzaamheden als de vergunning voor de Natura2000-activiteit ontbreekt en die mogelijk wel nodig is (vanwege het loslaten van de onlosmakelijke samenhang onder de Omgevingswet). Dat is inherent aan de wetgeving en dat kan de voorzieningenrechter niet oplossen.
Op 16 maart 2026 heeft Rechtbank Midden-Nederland, ECLI:NL:RBMNE:2026:572, aangegeven niet zelf in de zaak te kunnen voorzien (op grond van art. 8:72, lid 3, onder b Awb) bij een onterechte weigering van een OPA Bouw omdat de omgevingsvergunning krachtens art. 8.0a, lid 1 Bkl verleend had moeten worden. Art. 8.72, lid, 3 onder b Awb bepaalt dat de bestuursrechter kan bepalen dat zijn uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit of het vernietigde gedeelte daarvan.
De rb. zal niet zelf in de zaak voorzien, omdat zij geen kennis kan geven van een beslissing op de aanvraag om een omgevingsvergunning (zoals bedoeld in art. 16.64 Ow). De rechtbank bepaalt dat het college een nieuw besluit op bezwaar moet nemen met inachtneming van deze uitspraak.
Toevoeging Y. Schönfeld: art. 16.64, lid 3 Ow bepaalt dat tegelijkertijd met of zo spoedig mogelijk na de bekendmaking van de beslissing op de aanvraag om een omgevingsvergunning geeft het bevoegd gezag kennis van dat besluit op de in artikel 12 v.d. Bekendmakingswet bepaalde wijze. In art. 16.64, lid 3 Ow staat dat het bevoegd gezag kennis moet geven van een besluit op een omgevingsvergunning.
