In het Nederlandse asbestdossier speelt al twintig jaar dezelfde kleine groep een hoofdrol. Terwijl gemeenten waarschuwen voor onuitvoerbare regels en wetenschappelijke onderbouwing ontbreekt, wordt het nieuwe stelsel opnieuw voorbereid in een gesloten netwerk zonder mandaat, zonder transparantie en zonder betrokkenheid van cruciale partijen.
De voorhangprocedure wordt overgeslagen, de Kamer krijgt geen volledig beeld van de besluitvorming, en moties worden niet uitgevoerd. Dit raakt direct aan de democratische legitimiteit van het nieuwe stelsel — en aan het vertrouwen dat burgers mogen hebben in open en controleerbare beleidsvorming.
