Vanaf 2030 gelden er aangescherpte Europese luchtkwaliteitsnormen voor bijvoorbeeld stikstofdioxide en fijnstof. Dat betekent dat het Rijk en decentrale overheden in de tussenliggende periode aan de slag moeten om deze doelen te halen.
Over de betekenis en gevolgen van de Europese normen kreeg het Informatiepunt Leefomgeving (IPLO) de afgelopen maanden regelmatig vragen. Daarom zijn onlangs enkele webpagina's gepubliceerd over de omzetting (implementatie) van de Europese richtlijn naar de Nederlandse regelgeving en er zijn enkele webinars geweest.
De richtlijn schrijft voor dat elke lidstaat bij dreigende overschrijdingen 1 of meer routekaart(en) opstelt met beleid en maatregelen, gericht op het voorkomen van die overschrijdingen voor de deadline van 2030. Deze routekaart(en) moet(en) uiterlijk eind 2028 zijn afgerond.
Voor besluiten die lidstaten tot 2030 nemen, geldt nog geen formele toetsing aan de aangescherpte grenswaarden. Maar tot eind 2026 mogen lidstaten geen maatregelen nemen die het halen van de doelen van de herziene Europese richtlijn luchtkwaliteit ernstig in gevaar brengen. Dit heet onthoudingsplicht.
Ook in de periode daarna (2027-2029) hoeven lidstaten hun besluiten nog niet formeel aan de 2030-normen te toetsen. Wel zullen de aankomende normen invloed hebben op ruimtelijke besluitvorming en overheidsmaatregelen.
Zo is een projectbesluit en wijziging of afwijking van een omgevingsplan alleen toegestaan met het oog op een evenwichtige toedeling van functies aan locaties (ETFAL). In dat kader is het verstandig om bij besluiten vóór 2030 ook al vooruit te kijken naar de impact ná 2030.
